Interview with Boeing 747 Pilot Eva Claire Marseille

Ik heet Eva en kom uit Nederland. Ik ben al zes jaar beroepsmatig piloot bij een luchtvaartmaatschappij. Ik ben dol op de luchtvaart en op reizen. Online deel ik mijn plezier in mijn werk als piloot op Instagram (www.instagram.com/flywitheva). Dat is uitgegroeid tot een stevig platform waarmee ik de nieuwe generatie wil inspireren, vooral meisjes, en mensen binnen en buiten de luchtvaart.

Nee, ik was bezig journalist te worden. Na de middelbare school ging ik aan de universiteit Nederlandse literatuur en journalistiek studeren; in 2008 behaalde ik mijn bachelordiploma. Ik dacht dat een carrière als freelancejournalist me zou geven wat ik wilde: een leven vol reizen, in het buitenland wonen en veel verschillende mensen ontmoeten. Uiteindelijk krijg ik dat nu van mijn carrière als piloot bij een luchtvaartmaatschappij. Tijdens mijn studietijd begon ik te twijfelen aan mijn doel om journalist te worden en raakte ik geïnteresseerd in de luchtvaart. Ik besloot ervoor te gaan, en dat is de beste beslissing van mijn leven geweest.

Van 2008 tot 2010 volgde ik een geïntegreerde ATPL-opleiding. Toen ik in 2010 afstudeerde aan de vliegschool, was de markt erg slecht voor piloten. Zelfs ervaren piloten hadden moeite om een nieuwe baan te vinden, laat staan een beginnende piloot zoals ik met 200 vlieguren. Het duurde 2,5 jaar voordat ik bij een luchtvaartmaatschappij werd aangenomen. Ondertussen werkte ik op de operationele afdeling van de Nederlandse luchtvaartmaatschappij Martinair als dispatcher. Ik hield mijn vliegbrevet en medische keuring geldig en investeerde in regelmatige simulatortrainingen en cursussen (talen, bushvliegen…) om mijn kansen te vergroten. Toen ik in 2013 werd aangenomen om met de Boeing 737-800 te vliegen voor een grote Europese prijsvechter, kwam een droom uit. Ik had mijn standplaats in Girona, Rome en Barcelona en vond het geweldig om ervaring op te doen met straalvliegtuigen. Ik werkte hier tot eind 2017: na vier jaar kreeg ik een nieuwe baan in Hongkong, waar ik met de Boeing 747-8 en de Boeing 747-400ERF vracht ging vervoeren.

De hele levensstijl is anders: van korte en middellange vluchten naar middellange en lange vluchten. Van altijd in mijn eigen bed slapen en nooit iets van een bestemming zien omdat we meteen weer terugvlogen, naar tussenstops op bestemmingen over de hele wereld. Van overdag vliegen naar meestal 's nachts vliegen. Van een vast rooster naar een heel onregelmatig rooster en omgaan met een jetlag. Van wonen in Europa naar wonen in Azië.

Als je alleen naar de vliegtuigen kijkt, zou ik zeggen dat de overstap van een Boeing naar een grotere Boeing heel goed te doen was. Eerlijk gezegd is de 747 gewoon de grote zus van de 737. Veel systemen en het beheer van de automatisering zijn vergelijkbaar of zelfs identiek. Het was een grotere uitdaging om me aan te passen aan de nieuwe operationele procedures van een andere luchtvaartmaatschappij dan aan het nieuwe vliegtuig. De 747 (vooral de 747-8) heeft wel veel ‘geavanceerde’ functies die het leven van een piloot makkelijker maken dan in de 737, zoals automatisch starten, automatische ijsbescherming, een luchthavenkaart, een automatische weerradar en elektronische checklists. En ik heb nu een stuurknuppel aan mijn kant, dus ik mag de jet ook taxiën als ik aan de beurt ben!

Ik vlieg niet voor een vrachtluchtvaartmaatschappij, maar ik vlieg inderdaad wel met de vrachtvloot van de 747. Mijn favoriete luchthaven is Anchorage in Alaska, omdat de nadering en het vertrek over het bergachtige landschap absoluut adembenemend zijn. Bovendien is het een heel gezellige tussenstop, omdat er altijd veel collega's uit de vrachtluchtvaart rondlopen.

Ik zou zeggen dat vracht vliegen ontspannender is. Er is geen stress als er vertraging ontstaat door de luchtverkeersleiding of technische problemen en je dat aan de passagiers moet uitleggen: dozen hebben veel geduld en lijken altijd tevreden ... haha! Ik mis het vliegen met lastige passagiers niet: sommige mensen maakten het ons cabinepersoneel echt moeilijk. Dat brengt me bij een ander verschil: we hebben geen cabinepersoneel aan boord. De bemanning bestaat uit 2 piloten, en op langere vluchten uit 3 of 4. Dat is alles!

Vracht vliegen. Ik geniet er echt van dat we de cockpit kunnen verlaten wanneer we willen, omdat er niet eens een cockpitdeur is. Bij passagiersvluchten moesten we met het cabinepersoneel afstemmen wanneer we de cockpit verlieten, bijvoorbeeld om naar het toilet te gaan. Dat was een hele procedure (alle passagiers moesten zitten en hun gordel om hebben, en ik had het gevoel dat we het cabinepersoneel steeds onderbraken tijdens hun werkzaamheden. Ik voelde me bezwaard om ze ‘lastig te vallen’ en bleef lang in de cockpit zonder mijn benen te strekken enzovoort). Dat mis ik niet! Nu staan we op wanneer we willen om iets te eten te maken, naar het toilet te gaan, onze benen te strekken, nog een kop koffie te halen enzovoort.

Ik ben helemaal verliefd op de Boeing 747 en ga echt met plezier naar mijn werk. Maar in mijn vrije tijd vlieg ik niet meer. Ik vind de algemene luchtvaart duur en voel me niet zo veilig in het drukke klasse G-luchtruim; mijn bevoegdheid voor eenmotorige vliegtuigen is een paar jaar geleden verlopen. Ik reis graag, maar vliegen als passagier vind ik niet bijzonder leuk; ik ben altijd blij als we op de bestemming aankomen!

Het korte antwoord is nee. Ik werk ontzettend graag met mannen en kan het heel goed vinden met veel van mijn mannelijke collega's. Je hoeft helemaal niet 'een van de jongens' te zijn; ik heb nooit het gevoel gehad dat ik mijn gedrag moest aanpassen of me mannelijker moest gedragen. Ook heb ik nooit het gevoel gehad dat mijn geslacht extra druk met zich meebracht of dat mijn prestaties anders werden beoordeeld. Je moet aan bepaalde professionele normen voldoen, en die zijn voor mannen en vrouwen hetzelfde. Toen ik me tien jaar geleden aanmeldde bij een vliegschool, stond ik er eigenlijk nooit bij stil dat de luchtvaartsector echt door mannen wordt gedomineerd.

Dat gezegd hebbende: omdat we nog altijd zo'n kleine minderheid in de sector zijn, komt het bij veel meisjes niet op dat een carrière als piloot ook voor hen een optie is. Hoewel vrouwelijke piloten geen pioniers meer zijn in de sector, wordt het nog steeds gezien als een mannenberoep. Als ik vertel dat ik bij een luchtvaartmaatschappij werk, denken mensen zonder uitzondering dat ik stewardess ben, of misschien administratief medewerker. Aan de blikken die ik soms krijg als ik vertel dat ik de jumbo bestuur, merk ik dat sommige mensen het nauwelijks kunnen bevatten. Ik wil de volgende generatie vrouwen inspireren om een carrière als piloot te overwegen door op sociale media mijn leven en werk te laten zien, interviews te geven en over mijn reis te schrijven op mijn blog. Ik zou het geweldig vinden als meer vrouwen piloot zouden worden! Niet omdat ik denk dat de luchtvaartsector beter zou zijn als het percentage vrouwelijke piloten (momenteel 4%) zou stijgen, maar gewoon omdat het de beste baan is die ik me kan voorstellen en ik graag zou zien dat meer vrouwen ervan genieten. Via sociale media begeleid ik heel wat meisjes, dus aarzel niet om contact met me op te nemen!