Een vleugje Mongolië: Hunnu Air en het tweede leven van ATR “2-JUCE”
Er zijn kleurenschema’s die je al van de andere kant van het platform opvallen. De magenta-violette staart van Hunnu Air, gecombineerd met helder wit en geel, was er zo een. Jarenlang stak die af tegen de zandkleurige en blauwe tinten van de Mongoolse steppe: een kleine luchtvaartmaatschappij met grote ideeën. Onze nieuwste editie volgt dat verhaal aan de hand van één vliegtuig dat in die kleuren vloog en later in Duitsland opdook als 2-JUCE: een vertrouwd vliegtuig in een onbekende beschildering. De reis voert langs het optimisme van een start-up, een gedurfde rebranding, veranderende vloten en de stille logistiek die vliegtuigen naar hun laatste bestemming brengt.
Van verwarring naar duidelijkheid
Hunnu Air: identiteit en ambitie
Hunnu Air begon in 2011 onder een andere naam: Mongolian Airlines Group. Binnen twee jaar kreeg het merk te maken met een duidelijk probleem: verwarring met de nationale luchtvaartmaatschappij MIAT Mongolian Airlines. Het koos voor een ingrijpende oplossing.
In april 2013 presenteerde de luchtvaartmaatschappij zich opnieuw als Hunnu Air, naar de Mongoolse spelling ‘Hunnu’ van de oude Xiongnu, en nam ze de slogan ‘Wings of Mongolia’ aan. De nieuwe merkidentiteit betekende meer dan alleen een nieuw logo; ze vormde het startpunt voor een luchtvaartmaatschappij die zowel een onmisbare binnenlandse verbinding als een regionale schakel wilde zijn.
In het begin richtte Hunnu zich op praktische turboprops - Fokker 50's - voor de grote afstanden, de dunne bevolking en de veeleisende vliegvelden van Mongolië. De vroege dienstregelingen verbonden Ulaanbaatar met provinciale centra als Bayankhongor, Mörön, Choibalsan, Khovd en Dalanzadgad, en brachten gemeenschappen samen waar reizen over de weg dagen, geen uren, kan duren. Deze vluchten bepaalden de identiteit van de luchtvaartmaatschappij: essentieel, regelmatig en afgestemd op de realiteit van een uitgestrekt land.
Maar Hunnu koesterde ook grotere ambities. De maatschappij leaste Airbus A319's en verkende de mogelijkheden voor regionale en langeafstandsvluchten. Ze adverteerde met seizoensdiensten naar Tokio, Bangkok, Shanghai en Hongkong, en zelfs met een rechtstreekse verbinding Ulaanbaatar-Parijs in 2014. Voor een particuliere Mongoolse luchtvaartmaatschappij was dat een gedurfde stap - het bewijs dat je vanuit een markt zonder grote overstaphub een langeafstandsoperatie kon opzetten. De droom eindigde datzelfde jaar, toen de A319's vanwege financiële druk in beslag werden genomen, maar liet een spoor van ambitie na dat later weer aan de oppervlakte zou komen.
De ruggengraat van Hunnu
Turboprops houden Mongolië in beweging
Als het avontuur met de A319 tot de verbeelding sprak, zorgden turboprops ervoor dat de rekeningen werden betaald. In een landschap met harde wind, extreme winters en afgelegen plaatsen bepalen vliegtuigen van de juiste grootte met goede prestaties op korte start- en landingsbanen wat mogelijk is. Turboprops vormden de kern van Hunnu’s aanbod: betrouwbare verbindingen tussen de hoofdstad en afgelegen provincies.
De dienstregeling van de luchtvaartmaatschappij - eerst binnenlands, daarna regionaal - maakte haar evenzeer tot een nutsvoorziening als tot een merk, met diensten voor de lokale bevolking, overheidsreizen en toerisme dat met de seizoenen verandert.
Meer dan tien jaar na de rebranding heeft Hunnu Air een compacte maar diverse vloot. Volgens openbare bronnen bestaat de vloot in 2025 uit Embraer 190’s, een E195-E2 en Cessna 208B Grand Caravans, met Cessna 408 SkyCouriers in het vooruitzicht. Deze mix biedt flexibiliteit voor passagiers- en vrachtvervoer en vluchten naar afgelegen gebieden. Het netwerk verbindt Ulaanbaatar nog altijd met steden als Khovd, Ulaangom, Uliastai, Choibalsan, Dalanzadgad en Mörön, en soms ook met bestemmingen net over de grens in Noord-China. Het is een praktische strategie: internationaal waar dat haalbaar is, met binnenlands vervoer als kern.
Deze ontwikkeling weerspiegelt ook de voortdurende steun van de eigenaar. Hunnu is verbonden aan Mongolyn Alt (MAK) LLC, een grote Mongoolse industriële groep. Die steun is cruciaal in een markt waar infrastructuur en geografie om geduld en een langetermijnvisie vragen.
Voordat de Embraers in dienst kwamen, vormden ATR 72’s de ruggengraat van de luchtvaartmaatschappij. Hun zuinigheid en prestaties op korte start- en landingsbanen sloten goed aan bij de ruige geografie van Mongolië. Jarenlang brachten ze de kenmerkende beschildering van Hunnu naar plaatsen die jets niet konden bereiken. Een van die toestellen had fabrieksserienummer 774: het vliegtuig waar dit verhaal om draait.
Achter de schermen
Hunnu Air ATR 72
Mis de making-ofvideo op YouTube niet – met echte beelden vanuit het vliegtuig en de transformatie ervan tot Aviationtags.
Eén vliegtuig, vele levens
Van Taiwan via Mongolië naar Europa
Als vliegtuigen paspoorten hadden, zou dit exemplaar er een vol hebben. MSN 774 maakte in december 2007 zijn eerste vlucht en kwam in Taiwan in dienst bij TransAsia Airways als B-22812. Later kwam het via Nordic Aviation Capital als OY-YBK terecht bij Hunnu Air, waar het in 2016 in dienst kwam als JU-8801. Na enkele jaren dienst in Mongolië verhuisde het naar het Guernseyse 2-REG als 2-JUCE - een administratieve wijziging, eerder dan een nieuwe beschildering, maar genoeg om vliegtuigspotters twee keer te laten kijken toen het in Duitsland verscheen.
De laatste bestemming van het toestel was Mönchengladbach (MGL/EDLN). Voor volgers van de regionale luchtvaart staat de luchthaven synoniem voor ATR-onderhoud. Rheinland Air Service (RAS) heeft tientallen jaren ervaring met dit type en voert groot en lijnonderhoud, modificaties en ondersteuningswerkzaamheden uit. ATR's komen regelmatig langs voor technische controles of stalling; de locatie draait om expertise, niet om ontmanteling.
Karakter boven perfectie
Een perfect canvas om te upcyclen
In ons geval vonden de laatste stappen van het vliegtuig—de opslag en het terugwinnen van rompdelen voor upcycling—plaats bij MGL. Daarna werd het materiaal in Duitsland verder afgewerkt. Daar werd het zorgvuldig gereinigd, bijgesneden en klaargemaakt om de oorspronkelijke verf en het karakter te behouden. Wat ooit een regionaal verkeersvliegtuig was, maakt nu deel uit van het luchtvaarterfgoed in een vorm die is gemaakt om lang mee te gaan.
We hadden dit jaar geen nieuwe ATR gepland. Toen zagen we hem in Mönchengladbach en veranderden we van gedachten. Er was iets aan dit vliegtuig—de kleurencombinatie, het verhaal van zijn diensttijd, zijn plek in het Mongoolse luchtruim—waardoor we deze kans niet konden laten schieten.
We horen graag van je: wat vind je belangrijker—opvallende, kleurrijke ontwerpen zoals deze Mongoolse ATR of een vertrouwde luchtvaartmaatschappij die je meteen herkent?
Vertel het ons in de reacties!
Onder iedereen die meedoet aan het gesprek verloten we één originele ATR Aviationtag uit onze collectie — veel succes en plezier met discussiëren!
Meer berichten Alles weergeven
