It’s not as easy as it sounds…
Welkom bij weer een bericht in ons (b)logboek! We krijgen vaak berichten van jullie dat jullie ergens op deze planeet hebben gezien dat een vliegtuig buiten dienst wordt gesteld of ontmanteld – fantastisch. Vandaag willen we schrijven over waarom het niet altijd zo eenvoudig is om delen van de romp van een specifiek vliegtuig te krijgen. Afgezien van het niet eens worden over de voorwaarden (ja, natuurlijk kopen we de vliegtuigromp), zijn dit de 3 grootste obstakels waar we tegenaan lopen:
Wanneer een vliegtuig buiten dienst wordt gesteld en ontmanteld, begint het bedrijf dat de afgedankte vliegtuigen verwerkt natuurlijk met het verwijderen van de onderdelen die het voor een goede prijs kan verkopen. In de meeste gevallen die we kennen, zijn de motoren meer waard dan de rest van het hele vliegtuig. Maar ook het landingsgestel, de avionica en de instrumenten kunnen vrij gemakkelijk te gelde worden gemaakt. Zodra alles is verkocht of naar het magazijn is gebracht en het interieur volledig is verwijderd, wordt het vliegtuig definitief ontmanteld. In theorie dan. Vaak is het goedkoper om het vliegtuig gewoon te laten staan en huur te betalen voor de plek dan het definitief te ontmantelen. Zoals je ziet, draait het dus ook allemaal om timing. Delen van de romp worden meestal pas verwijderd vlak voordat de grijper erin gaat.
Weet je nog, die tijd waarin luchtvaartmaatschappijen daadwerkelijk eigenaar waren van de vliegtuigen waarmee ze vlogen? Tegenwoordig is de constructie in veel gevallen wat ingewikkelder. Het vliegtuig is vaak eigendom van een bank of een anoniem beleggingsfonds ergens in een belastingparadijs - en heb je ooit geprobeerd een contactpersoon te bereiken bij een bank op Bermuda of in Panama? Geloof me, dat valt niet mee... ;) Je hebt dus de eigenaar, vaak ook nog een leasemaatschappij ertussen en dan de luchtvaartmaatschappij als vergunninghouder. O ja, en dan is er nog de luchthaven waar het geparkeerd staat en het demontagebedrijf dat het vliegtuig ontmantelt, mogelijk met onderaannemers. Soms kopen ze het vliegtuig, vlak voordat ze de restanten aan hun lokale schroothandelaar verkopen, maar dat is niet altijd zo. Wat denk je, met wie praat je en wanneer?
Sommige luchtvaartmaatschappijen moeten denken dat mensen (= hun passagiers) geloven dat vliegtuigen gewoon een plotselinge dood sterven en daarna naar de vliegtuighemel gaan. Dat is de enige verklaring die we hebben voor de oorsprong van dit derde obstakel.
Er zijn heel wat luchtvaartmaatschappijen die er geen probleem mee hebben om zoveel mogelijk te verkopen van hun voormalige vliegtuigen (als ze die in bezit hebben of er op zijn minst iets over te zeggen hebben), maar die niet willen dat hun registratienummer of merknaam openbaar wordt. We zouden dus mogelijk onderdelen van de romp kunnen kopen, maar niet mogen vermelden dat die bijvoorbeeld afkomstig zijn van een voormalig vliegtuig van British Airways, of zelfs het MSN-nummer of registratienummer noemen. Zo werkt het niet bij Aviationtag, want we willen dat onze fans zich echt verdiepen in de geschiedenis van dat specifieke vliegtuig en ontdekken welke spannende luchthavens en plaatsen het gedurende zijn hele levensduur heeft bezocht. Daarom slaan we aanbiedingen van die aard vaak af. De luchtvaartmaatschappijen maken zich natuurlijk zorgen om hun imago en willen niet dat mensen zien dat een vliegtuig met hun logo wordt gesloopt. Maar het is nu eenmaal een feit dat niemand kan ontkennen: op een bepaald moment worden vliegtuigen uit elkaar gehaald, en wij bewaren hier juist de luchtvaartgeschiedenis. Bovendien upcyclen we de vliegtuigromp en maken we er iets van dat nog gebruikt kan worden, waarmee we ook het milieu helpen beschermen. Ondanks die (en nog wat andere) obstakels slagen we er gelukkig vaak genoeg in om vliegtuigrompen te bemachtigen, zodat we onze Aviationtags voor jullie kunnen maken. Vertel eens: wist je van die obstakels?
Plaats een reactie