Interview with Airbus A320 / A330 Pilot David Garcia

Ik heet David, ben 35 jaar en werk momenteel als A330-instructeur bij een van de grootste luchtvaartmaatschappijen in Zuidwest-Azië.

Ja, ik weet dat het een typisch antwoord is, maar ik heb er altijd van gedroomd piloot te worden - echt waar! Ik heb nooit een plan B bedacht voor het geval het niet zou lukken... Gelukkig is het wel gelukt. Er zijn ook geen andere piloten in mijn familie; tot nu toe ben ik de enige.

Ik begon mijn vliegcarrière in Madrid. Ik heb met de A320 in Spanje gevlogen voordat ik naar Azië verhuisde, waar ik eerst met de A320 en daarna met de A330 vloog.

Ik kan me niet herinneren dat ik specifiek met de FGR heb gevlogen, want ik ben pas jaren na de levering in 1991 in dienst gekomen. Ik weet nog wel dat dit toestel, samen met de andere vliegtuigen uit dezelfde lichting (ook wel de A1-variant genoemd), kort nadat ze uit de opslag waren gehaald en naar Iberia Express waren overgebracht, een paar problemen met de drukcabine had. Dat was, samen met het vlootvernieuwingsprogramma, een van de redenen waarom deze vliegtuigen uiteindelijk uit dienst werden genomen. Toch zorgde de betrouwbaarheid van de A320 ervoor dat ze meer dan 20 jaar vlogen en miljoenen kilometers door heel Europa en Afrika aflegden.

De A330 is een grotere versie van de A320. De cockpit is voor 90% identiek. Een paar systemen verschillen, zoals het hydraulische systeem, en andere zijn aangepast aan de operaties met een narrowbody. Verder is vrijwel alles hetzelfde.

Vliegen in Azië verschilt niet zoveel van vliegen in Europa. Natuurlijk speelt de cultuur een kleine rol wanneer je niet in je eigen land vliegt en je moedertaal spreekt, maar niets houdt je tegen om plezier te hebben terwijl je je werk doet! Wat vliegen betreft, zijn er heel interessante luchthavens die je waarschijnlijk niet aandoet als je in Europa vliegt, zoals Hongkong, Peking en Sydney. Maar andersom geldt dat ook, bijvoorbeeld voor de Canarische Eilanden in Spanje of het Verenigd Koninkrijk!

Aziatische passagiers zijn heel anders dan Europese passagiers. De meesten reizen voor hun werk en niet voor hun vakantie, dus ze zijn stiller en kopen aan boord bijna niets, vergeleken met Europese passagiers. Ik herinner me dat we in Europa voor bepaalde zomerbestemmingen de hoeveelheid catering moesten verdubbelen, en toch was alles uitverkocht! Aziatische passagiers zijn daarentegen - en dit is mijn persoonlijke mening - dankbaarder, vooral Japanse passagiers. Maar dat geldt ook voor Japans grondpersoneel dat het vliegtuig afhandelt, en zelfs voor de luchtverkeersleiding: ze proberen altijd iets in jouw taal te zeggen.

Ik vlieg graag naar Seoul en Tokio. In de winter zijn het uitdagende luchthavens: de wind is sterk en in Seoul is er vaak mist, waardoor speciale procedures voor landingen en vertrekken gelden. Sydney is een heel, heel drukke luchthaven, dus ook daar is geen ruimte voor fouten. Ik ben ook dol op de nieuwe luchthaven in Qatar; de terminal is fantastisch.

Ja! Als je zoveel passagiers vervoert, maak je heel wat grappige, minder grappige en vreemde situaties mee! Zo heb ik tijdens een vlucht eens een huwelijksaanzoek meegemaakt. De passagier had dit met de luchtvaartmaatschappij afgestemd en wij waren ingelicht, zodat de bemanning erop voorbereid was. Ook had ik eens een passagier die alle ‘veiligheidsbarrières’ wist te omzeilen en met een ticket voor een andere bestemming aan boord kwam. Hij kwam daar pas achter toen we waren geland! Een ander mooi verhaal is dat een zwangere vrouw aan boord beviel! Gelukkig waren er een paar artsen en ook enkele verpleegkundigen aan boord, dus liep alles goed af. Aan de minder leuke kant heb ik ook een paar medische noodgevallen meegemaakt waarbij we moesten uitwijken. Voor zover we weten, waren de passagiers echter stabiel en herstelden ze.